|
Οι Βέδες δείχνουν, τη δύναμη, τον τρόπο.Μα του Νικόμαχου ο γιος,
έχει την κλείδα.
Τα εργαστήρια αυτού που στέκεται από κάτω, μας χαιρετούν.
Τα
περάσματα μας περιμένουν.
Οι παρ' άλληλοι , Κει στη θύρα ζουν ειρηνικά, γαλήνια?
όπως και κει στη λίμνη του Ολύμπου.
Εμείς ποτέ δε θάχουμε γαλήνη.
Το κέλτικο μαχαίρι ξανασηκώνεται κατά των αδελφών...
Η κρυφή συμμαχία με τους Φοίνικες θόλωσε τα μυαλά τους.
Το βαθύ πηγάδι που ανοίγεται, κει στη θύρα είναι αχόρταγο.
Όπως
και πολλά άλλα.
Τι κι αν
έκαψαν τα δροσερά δάση
που ανακούφιζαν το άψυχο κουφάρι της τιτανίδας κόρης ;
Tην
κρυφή γνώση της Αλεξάνδρειας δεν την άγγιξαν.
Ο
τόπος όρκου του Βασιλέα των Βασιλέων προστατεύθηκε.
Oι
ρουτίλιοι κρύσταλλοι εκδικήθηκαν. Κρυφά και στη σιγή.
Μα τα παιδιά τους στριφογυρίζουν από τότε, μανιασμένες σβούρες,
στη μιασμένη, κέλτικη, νεοατλάντια
γη.
Οι
Ηράκλειες στήλες παραβιάσθηκαν, εκείνοι βούλιαξαν, και μεις
μαζί.
Τι κι αν δείχθηκε μεγαλοψυχία στο πυρόξανθο γένος ;
Ο δρόμος της αρετής δεν οδηγεί στους Χάαλ.
Τα τεράστια, γελαστά, σημάδια των πέντε γενεών καταστράφηκαν από
μισαλλόδοξους νεοβαρβάρους.
Τα νησιά αυτού που δίδει στους αιτούντες να ποιούν έσβησαν κι
αυτά μαζί με το Αιγαίο βουνό, τις αναμνήσεις της Πανγαίας και
της Μου.
Nεοάτλαντες,
δεν άξιζε η πτώση των ημίπυργων της
Βαβέλ. Δεν έπρεπε θυσία στο Μολώχ.
Και πάλι ενεργούν σαν κλέφτες.
Τι θα απολογηθούν στους αμνούς που επανέρχονται στη δωδεκάστηλη
;
|